Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Duo Reges: constructio interrete. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Praeclare Laelius, et recte sofñw, illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! es [redacted] miser, inquit. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Ita nemo beato beatior. Tria genera bonorum; Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Tubulo putas dicere? Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio.

Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Utram tandem linguam nescio? Videsne, ut haec concinant? Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Erit enim mecum, si tecum erit. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Hoc non est positum in nostra actione. Quo tandem modo? Quis istud, quaeso, nesciebat? Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Quid de Platone aut de Democrito loquar?

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ego vero isti, inquam, permitto. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Quo igitur, inquit, modo? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Suo genere perveniant ad extremum;

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?

Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Ecce aliud simile dissimile. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus.

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Beatus sibi videtur esse moriens.